Książka zawiera sylwetki 11 osób, burmistrzów i komisarzy rządowych sprawujących władzę w Tarnowie w latach 1867–1939. Jedyny w tym towarzystwie prezydent miasta – Mieczysław Brodziński – objął urząd w roku 1934 i pełnił go do wybuchu II wojny, a zmiana tytułu z burmistrza na prezydenta wynikała z ustawy uchwalonej w 1933 roku. Ramy czasowe określają dwie daty – marzec 1867 roku, kiedy to odbyły się pierwsze wybory samorządowe w Galicji w warunkach autonomii i wrzesień 1939 – data wybuchu II wojny światowej. Wybór dat wydaje się rzeczą naturalną, gdyż okres ten, mimo wojny i historycznych zmian na mapie Europy, charakteryzował się pewną ciągłością działania lokalnego samorządu, o czym może świadczyć fakt, że Tadeusz Tertil sprawował swój urząd nieprzerwanie zarówno w okresie zaborów, jak i II Rzeczypospolitej. Ciągłość tę przerwał dopiero wybuch II wojny światowej, okupacja niemiecka i czas powojenny, gdy samorząd lokalny praktycznie przestał istnieć. Publikacja, mimo że opisano w niej dzieje miasta w latach 1867–1939 z konieczności w dużym skrócie, prezentuje od dawna już nieistniejący Tarnów epoki autonomii galicyjskiej i okresu międzywojennego. Najciekawsze jednak są same postacie liderów samorządu, osób często o barwnych życiorysach, niemałych zasługach dla miasta i kraju, a dziś często zapomnianych, przynajmniej w niektórych przypadkach niesłusznie. Wojciech Bandrowski i Witold Rogoyski mają w Tarnowie swoje ulice, Tadeuszowi Tertilowi odebrano ją w roku 1950 decyzją ówczesnych władz. O pozostałych postaciach mało już kto w Tarnowie pamięta. Na uwagę zasługuje również kilkadziesiąt fotografii prezentujących zarówno opisywane osoby, jak i wygląd miasta z przełomu XIX i XX wieku. Zdjęcia pochodzą ze zbiorów Muzeum Okręgowego w Tarnowie. Wydawcą „Pocztu burmistrzów Tarnowa” jest Wydawnictwo S-CAN oraz Fundacja Hetmana Jana Tarnowskiego, w porozumieniu z Urzędem Miasta Tarnowa. Książka wpisuje się w przypadający w tym roku jubileusz 680-lecia uzyskania przez Tarnów praw miejskich.